We werden opgehaald door Peter, de Oostenrijkse eigenaar van de kleine guesthouse waar we verblijven. Hij is een van de buitenlanders die naar Paraguay is gekomen om zijn geluk te beproeven. Met zijn Duits accent komen de typisch Paraguayaanse gezegden "Tranquilo" (rustig aan) en "No hay problema" (er is geen probleem) er al heel natuurlijk eruit. Hij is echt een local geworden. Het huis is een vreemde mix van Alpenruitjes en torentjes en Zuid-Amerikaanse stucco met rode dakpannen. Heel knus.
Gisteravond ontmoetten we Mangacha, de oude vriendin van mijn vader, en ze nam ons mee voor een rondrit door de stad. Haar hele leven woont ze hier. Toen Thomas haar vroeg of ze de weg daarom ook heel goed kende, zei ze "ja, de weg naar de club, de supermarkt, de bridgeclub en de huizen van mijn kinderen". Maar we maakten een mooie toer langs de oude glorie in het centrum van de stad.
Om negen uur 's avonds zijn we als twee bejaarden gecrasht in ons Alpenkamertje.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten