Het initiële idee van een radiozender in de Chaco kwam van de Belgische missionaris Padre Pedro Shaw. Deze tweemeter lange man werd door de mensen hier liefkozend in Guarani Pa’i Puku genoemd, wat grote vader betekent. Hij kwam in de jaren ’60 naar de Chaco en heeft veel betekend voor de oorspronkelijke bevolking, waar de plaatselijke regering niet naar omkeek. Zijn eerste missie was natuurlijk zendingswerk; om de indianenbevolking binnen de vouwen van de katholieke kerk te krijgen. Maar dat ging samen met het opzetten van onderwijs, landbouwprojecten, watervoorzieningen en een plan voor communicatie via de radio. Hij is in 1984 verongelukt op de TransChaco snelweg, voordat zijn plannen voor het radiostation bewaarheid werden. Meer dan tien jaar later besloot een kleine groep geestelijken en radiomakers om het plan van Pa’i puku voor een radiostation voor en door de chequenen uit te voeren.
In 1996 begonnen ze experimenteel, als piratenzender. Een jaar later, op 12 september was de eerste officiële uitzending. Zoals men het hier op het radiostation vertelt is het een ware revolutie geweest. Tot dan toe was er enkel een radiostation in de mennonietenkolonie Filadelfia. De muziek was voornamelijk Duitstalige schlagers en de uitzendingen waren in het Duits of Spaans. De radio van Filadelfia, Crestin, zond al avisos (berichten) uit, maar altijd in het Duits of Spaans.
Met de komst van Radio Pa’i puku kreeg de oorspronkelijke bevolking voor het eerst eigen muziek te horen en werden ze aangesproken in hun eigen taal via de ether. Niet alleen Spaans, maar ook Guarani en zelfs in de 18 talen van de inheemse bevolkingen die in de Chaco wonen. Indianen die een bericht wilden doorgeven in hun eigen taal, werden gelijk live in de uitzending geplaatst. Toen radio Pa’i puku de lucht inging stuurden mensen vanzelf al berichtjes om voorgelezen te worden tijdens de uitzending. Pas later hebben ze er een officiële plek voor ingeruimd in hun programmering. Mensen stuurden berichten in via kaartjes of kleine papiertjes, die ze meegaven aan de buschauffeur of een vrachtwagenchauffeur. Soms kwamen heel urgente berichten een maand te laat aan. Andere berichten hadden geen datum, waardoor een bericht als “ontmoet me morgen bij km 370” betekenisloos werd. Veel berichten kwamen ook binnen via de HF, de kortegolf radio, zoals ook vandaag de dag. Mensen lopen of fietsen soms urenlang om naar een estancia, een missiepost of een dorpje om hun bericht via de kortegolf door te geven. In de begindagen werden veel berichten ingezonden waarbij men op zoek was naar mensen waar ze het contact mee hadden verloren. “Ik ben twintig jaar geleden het contact met mijn broer kwijtgeraakt toen hij naar het noorden trok voor werk. Ik wil graag een oproep doen of iemand meer weet over hem en hoe ik met hem in contact kan komen.” Veel families zijn herenigd via deze oproepen in vooral de eerste vijf jaar van het bestaan van het station.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten